Vrijdag 10 juni 2011
Vrijdag, de dag is aangebroken dat we weer met elkaar voor de Roparun op pad gaan. Om 07.00 uur was het verzamelen op West 6 op vestiging Naaldwijk. De teamleden komen druppelend gewijs binnen en begroeten elkaar weer hartelijk. Sommige teamleden zien elkaar dagelijks andere een paar keer per jaar. Ook familieleden, vrienden en collega's komen nog even langs om ons gedag te zeggen en geluk te wensen voor de aankomende dagen. Alles bij elkaar waren was het aardig druk te noemen zo 's morgens vroeg. Als je even later zo de tassen ziet staan dan denk je wel, gaan we 3 dagen op pad of een paar weken. Sommige hebben hutkoffers bij zich terwijl iemand anders een weekend tasje bij zich heeft. In ieder geval is er heel veel bagage zoals stoelen, tafels, bagage, water en nog veel meer in de touringcarbus van Nooteboom Tours gestouwd, het lopersbusje van Renault met de fietsen ingeladen en is de cateringswagen van Beukers Toyota gevuld met allerlei gezonde en lekkere hapjes en drankje. En uiteraard zijn we ook niet vergeten
om de eieren en het pannenkoeken mengsel in te pakken. Tja de beroemde broodjes gebakken ei op zondagmorgen en de gebakken pannenkoeken op het startterrein mogen zeker niet ontbreken. Over vergeten gesproken. Voor Ed begon het al goed, die was nu al vergeten om zijn hardloopschoenen mee uit de auto te nemen. Een geluk voor Ed dat deze nog werden gebracht op het laatste moment. En nog een geluk voor al de mannen nu hoefter niet geshopt te worden in Parijs. Helaas dames niet shoppen op zaterdag ochtend.
Nadat de hele groep en de bezoekers bij elkaar staan neemt Jan Kap de microfoon en geeft een mooie vertrekspeech. Nu is het echt afscheid nemen van familie, vrienden en collega's en op weg voor de sponsor foto op het parkeerdak bij Import en bij Beukers Toyota. Om vervolgens met ze allen naar Daniel de Hoed te gaan. Hier krijgen we een mooie uitleg en presentatie van Wilma Neeleman en collega's over wat er komt kijken als er een patient bij hun binnen komt. Je merkt bij zo'n uitleg dat geen patient hetzelfde is en de werkwijze en procedures op elke patient apart afgestemd moet worden. Daarnaast krijgen we ook 2 kleine knuffel koetjes en een mooi bronzen beeldje overhandigd, als dank. Aan het eind van ons bezoek overhandigen we aan het personeel welke aan de patienten gegeven kunnen worden. Onderweg naar Kortrijk ontvangen we helaas van de weergoden de eerste goede regenbuien. Dit zal toch niet een voorbode zijn voor de hele run? Laten we maar zo zeggen wat nu valt valt morgen niet. Rond 4 uur gaan we lekker een bakkie met ze allen doen, benen strekken en toilet bezoek maken. Hier horen de personen die in het lopersbusje zitten Nitzan, Conny en Brenda dat de touringcarbus een kleine extra pauze hadden ingelast bij een restaurant met de letter M. Dirk H zit zeker in de bus ;-)
Terug in de auto blijkt dat we helaas niet meer online konden. Na wat heen en weer gebel met de klantenservice blijkt dat we ons datalimiet al verbruikt hadden, dat gaat dus erg snel en we zijn net op weg. Dus snel weer even een nieuw data limiet aangeschaft en rap online. Dat werkt stukken beter haha. Na heel veel file gehad te hebben op en rond Parijs zijn we eindelijk op de camping aangekomen. De touringarbus en caterings bus waren al iets vooruit gegaan terwijlhet lopersbusje nog even opzoek ging naar een buurt winkel voor wat bier en wijn in te slaan voor bij de BBQ, dat waren we helaas vergeten mee te nemen.. Gelukkig was dit dichtbij de camping en kon een andere hoge nood, toilet bezoek, voor de 3 inzittende, ook snel geblust worden zodra ze gearriveerd waren. Er stonden een paar camping gasten raar te kijken dat we zo wanhopig op zoek waren naar een toilet. Later tijdens de run blijkt wel dat er een hoop tijd is in gaan zitten om op elke plek waar we ook kwamen op zoek te gaan naar een (redelijke) schone toilet. Ach ja dat hoort ook bij de Roparun.
De andere teamleden waren al begonnen om de BBQ op te stoken en het eten klaar te maken. Conny had nog netjes en met veel moeite het telefonisch voormekaar gekregen dat het restaurant nog even 20 stokbroden uit de oven voor ons kon halen. Een drankje erbij en de avond kan niet meer stuk. Zeer zeker niet aan het eind van de middag en begin van de avond het weer helemaal opgeklaard is. De zon heeft zich weer volop laten zien en heeft ons nu net weer verlaten om hopelijk ons morgenochtend weer te begroeten. Wat ook nog volop te spraken komt zijn de kookstelletjes. Zeg tegen een van de oud teamleden het kookstelletje en dan krijg je zeker weten het antwoordt verbrande hardloopschoenen.Er is geen een teamlid die daar nog een tas met kleding en/of schoenen op durft te zetten. Verleden jaar was dus een goede leer 
. Rond middennacht zoeken de teamleden een voor een hun slaapplekken op. Ja nu kunnen we nog van een goed bed en nachtrust genieten. De aankomende 2 nachten blijft het bij hazeslaapjes.
Klier hier om naar zaterdag door te gaan
